Wala lang…

“Where is my ‘closest’ friend and brother?”

Oo, WALA LANG… gusto ko lang i-release itong luha ko na hindi ko na naman mapigilan.

Tanghali na ako nagising kanina, mga alas-diyes, dahil napuyat ako sa pagpaskel nitong nakaraang hatinggabi ng tag ni ‘minyang’. Hindi pa ako nag-aagahan, nagbukas ako ng laptop, namasyal sa mga ka-blog.

Medyo nalungkot sa mga namatay sa emergency room ni Yeye… Medyo nag-isip sa status ng kaluluwa ng pinaglamayan kina ‘mine’… Medyo nabahala sa balita sa post ni kengkay tungkol sa isang nawawalang-bata, at isa pang ‘nagwawalang’ sikat na hindi na gaanong bata.

Dito medyo nagsimulang mangilid ang luha ko:

Walls instead of bridges

Pero ang mga ito ang isa-isang nagpa-agnas sa pusong-mamon ko:

Pamamaalam ng isang ‘anak’

Best friend?

Ang pinakagrabe ay iyang pinakahuli…

Once young, onse-young

Nabati ko minsan yung metamorphosis ng isang LADY BLUGger dito sa WordPress. Akala ko isa na namang TAG, kasi de-numero. Hindi pala tag, pero dahil inungkat ko, ayun — bigla ngang ‘naging TAG’ at isa ako sa dalawang ‘kyonders’ na ni-TAG.

Tenkyu, ‘minyang’ may naisulat tuloy uli ako. eyan, inihuli pa kita ng salagubang, o… (dinekwat ko lang sa internet )

Medyo natagalan lang ang pagsagot ko kasi nataon sa Bible Week, sempre pa naka-“Si Father” (tatay) mode ako. — Ngayon tapos na yun, kaya eto naka-“totoy” mode uli ako, maski sabihin pa ni ‘mine’ na kyonders na ako. Sa tutuo lang, ang mga sermong yan ang nagpapakunot ng noo ko at lalong nagpapatanda sa itsura ko. Wala lang… conviction… ‘trabaho…’

Samantalahin ko lang ang pagkakataon na sabihin dito…

While my messages in my ‘sermons’ are open to everybody, the sarcasm or whatever “kalupitan” or “kabagsikan” I am showing are aimed at my unknown or invisible audience. When I say invisible, I mean readers, bloggers or non- bloggers, that I do not know.

Huwag nyo sanang personalin ang mga iyon, mga ka-blog ko. Ganyan na ang diskarte ko sapul nung nagsimula pa lang ako, bago nyo pa ako nakilala — nuong mga panahong nagsasalita pa lang akong mag-isa dito dahil wala akong commentor ni isa. Kaya huwag sana kayong magtatampo. Maski ano pa ang prinsipyo at pinaniniwalaan nyo, mga kaibigan ko pa rin kayo. Love ko pa rin kayong lahat, sana ma-gets nyo.

Well, so much for that… baka ma- lang ako.*

May mga dumating nga palang mga bisitang Hapon ang mga daga ko dito. Bunga ito ng minsang naipangako ko kay Repah nuon. Eto po sila i-CLICK nyo:

Japanese visitors

Okey ba? Ahehe… sino ba sa akala nyo? Maski na magtu-two months ko nang ni-pramis ito hindi ko pa rin nalilimutan. Eto yung pangako ko kay Repah:

pramis kay repah

Atsaka parang gift ko na rin yan, pati kay ‘minyang’ …kasi sabi nya dito, hindi nya pa kilala ang mga iyan:

hindi nya sila kilala nung una

Atsaka medyo pinagmi-MITING-an na rin ako ng mga amo kong alaga dito dahil wala nang naipi-feature na kauri nila dito sa blog NILA. O di eyan — mga daga-ibang bansa pa yan!

Sabi ko naman sa inyo naka-“bagets” mode ako ngayon. Basta sa mga ganyan, bata pa rin tayo. May kartuns nga akong iniwang legacy sa dating pinagtatrabahuhan ko e… sa March 1, pakita ko senyo.

“E teka muna, kinse yang bisita mo a, bakit ‘onse’ kamo”

“Kasi yung TAG… eleven itong akin, yung kay ‘mine’ 10 lang.”

“Hindi…! Ibig ko sabihin, bakit ‘onse-young’ yung nasa taytol mo? At bakit din kelangan mo pang dagdagan ng isa”

“A… yun ba? …kasi 11 years old na ako this year!”

Huwag mo nang itanong kung paanong nangyari yun… basta 11 na ako. Kung gusto, mo hulaan mo muna. Naroon ang sagot sa dulo sa baba, tignan mo na lang mamaya. O… o! sabi ko “mamaya!”

ANG AKING “ONCE YOUNG, ONSE-YOUNG” TAG

Yung kay ‘mine’ ang maraming tinukoy ay yung nahihiya syang lumabas na mag-isa nung bata pa. Ako, nung bata pa man o ngayong tumanda na, talagang lumalakad nang mag-isa kasi loner ako. Nuon, minsan may kasama rin akong taong ka-close ko — bestfriend ko halimbawa, o paris nung “puppy love” ko nuon sa Calamba.

1. Hiking at pamumundok. Nung bata pa ako, mahilig akong umakyat ng burol, tanawin ang buong kapaligiran, at hintayin ang paglubog ng araw. Nung college na, mas matataas na bundok na ang inaakyat ko. Minsan hindi lang maghintay ng paglubog doon ng araw. Nasubukan ko ngang mag-overnight nang mag-isa sa volcanic Mudspring sa bundok ng Makiling. Awoooooooo…

(You may click on this for the story )

Simula nang mag-resigned ako, sa bahay na ako nagtratrabaho. Bihira na akong nakaka-tuntong sa lupa (nakatira ako sa 4^th floor ng isang building). Sa ngayon, kuntento pa akong tumanaw na lang sa bintana, panuorin ang paglubog ng araw, at wikain sa natatanaw kong bundok sa malayo:

“Mababa ka lang… Balang-araw, maaakyat at

matutulugan din kita!”

2. Dobleng pantalon. Nung kabataan ko, mahilig akong manghuli ng ahas. Dahil mountaineer din ako, ingat akong matuklaw sa binti kaya doble ang pantalon ko. Sa katagalan naging habit ko na ito, kasi nahihiya rin ako sa hindi kalakihang masel sa binti ko.

Ngayon, parati akong naka-nyorts lang, walang brip, walang karsursilyo. Maano naman… wala namang ibang titingin? Minsan nga pag talagang mainit, habang nagpe-frame o nagba-BLOG, maski naka-BOLG na lang. Kaya nga maski anong pilit ni misis, ayaw ko palagyan ng webcam itong laptop. Baka may ka-chat ako e, biglang yumuko si webcam at kung saan mapatutok.

3. Pag-inom-inom. Nung estudyante malimit ito. Naranasan ko pang uminom nung purong lambanog na nagliliyab pag sinindihan ng posporo. Nung binata na ako at may trabaho, dalawang boteng frozen San Miguel beer ang mabilis kong tinutungga gabi-gabi pagkagaling sa opisina bago umuwi sa bahay namin sa Calamba.

Simula nung August 2007, itinigil ko na ang pag-inom ng hanggang dalawang boteng Red Horse beer kada katapusan ng buwan. Kasi sa hindi ko maintindihang dahilan, bigla akong nagka-vertigo, o yung pasumpong-sumpong na pagkahilo.

4. Paninigarilyo. Naikwento ko na ito. Simula sa minsanang paghitit ng dahon-de-papayang tabako nung grade III ako, hanggang sa mas mahal-mahal na Philipp Morris menthol long nung magkatrabaho ako.

Simula nung gerprenen ko si misis, one snap kong naitigil ang pagyoyosi ko. Naging kape na lang ang stimulant ko. Yung pagkape-kape ko ang hindi ko pa rin matanggal-tanggal. Nagsimula ito nung malimit na overtime ko nung nagtratrabaho pa ako.

5. Pagkain ng karne ng baboy. Nung bata pa ako, wan-tu-sawa ang pagkain ko ng pork. Nung binata ako, mas masarap na pulutan ito. Mas okey sana ang karne ng kambing dahil sabi nila, titigas ang etet ko. Aanhin ko naman ang matigas na pututoy e binata nga ako? …tseee!!!

Ngayon, pag kumakain ako ng baboy, “nalulula” na ako. Pwera na lang kung litson… ano bang lula-lula!? — Pero pag may karne ng kambing na tinda sa palengke, hindi ito pinaliligtas ng misis ko. kasi mahilig syang magluto ng kaldereta?

At buti, may mga alaga akong daga na ibinibili ni misis ng carrots, mansanas, peras, yakon, papaya, pipino, chico, kamote at repolyo. Nakakakain din ako ng mga prutas at gulay, kasalo ng mga daga ko.

6. Pagbubuhat. Nuong binata ako, type ko ang magbuhat. Tuwang-tuwa nga ako nung mabuhat ko ang barbel na minana pa naming magkakapatid sa Daddy namin. Paminsan-minsan naeengganyo rin akong mag-weights paris nung isang brother ko. Nung mag-asawa na ako, peborit kong buhatin ang misis ko.

Ngayon, medyo ingat na ako. May co-hiker kasi ako, nitong nakaraang taon, sa pagpitas lang ng papaya, may lumagutok sa likod. Na-paralyzed ang mga binti. At nako, maibalik lang, anlaki ng ginastos.

Cool ka lang, gulugod ko. Mahal kita kaya ako’y mag-iingat. Kung bakit naman itong si misis, kung kelan naman ako delikado nang magbubuhat, saka naman yata bumigat? …Pero pag nakahiga naman, daganan nya ako hanggang type nya.

7. Pagsa-shampoo. Long hair ako nuon kaya alagang-alaga ko ang buhok ko… “I swear, pumuti ang buhok ko!” — sabi nga sa commercial.

Ngayon, long hair pa rin ako. Pero ingat na ako sa pagsa-shampoo kasi mahal ko rin ang anit at bumbunan ko. Takot ko lang maging “one-sit-apart” ang mga hairs ko. Mahirap nang makalbo, baka parating ma–“sireno”–han ako.

8. Pagtulog nang naka-pajama. Ang tutyal ko nuon… dapat naka-pajama pag natulog. De-garter na terno pa, say mo?

Nung mag-asawa ako, medyo mas naging kapiranggot na lang ang suot ko. Kamiseta lang na pang-itaas. Dahil namamantal na sa garter ang slim na bewang ko, solb na — “malaya” na yung nasa ibaba. Pag talagang mainit, maski wala — manipis na kumot na lang.

9. Pagligo nang may kasabay. Nung bata pa ako hanggang magbinata, parati akong may kasabay na babae sa paliligo ko. Nung bata, sa ulan; nung magbinata sa swimming pool. beh!!!

Nung bagong kasal pa lang kami ni misis, bihira kaming maligo nang sabay sa banyo. Kasi minsan, napukpok nya ako ng tabo sa ulo dahil sa sikip ng banyo. “Nakapikit” kasi kaming pareho? — pano, ang mga mata namin, parehong may sabon!

Ngayon, mas maluwang na ang aming banyo, pwede na kaming maghabulan… maghabulan ng hininga! — sa ginaw, dahil unahan kaming magsabuyan ng tubig sa isa’t-isa sa mga unang buhos pa lang.

10. Pagyu- “yun” naming dalawa ni misis (mga bata lagdawan nyo na itong pangsampu).

Nung honeymoon stage, halos 3 times a day.

Nung katagalan, naging 3 times a week na lang.

Ngayon, pinakamadalas na yata yung once a week – or 5 times a month. At napapansin ko, itong si misis, pagkatapos naming “mag-ganun”, nangangayayat… Pero dahil napapalakas din ang kain dahil sa “kagaganun” namin, agad din namang tumataba rin.

Ano pa kayang mas mabuting gawin kaysa dito sa pagdya–

jumping-jack?

ANG PANG-ELEVEN

Bigla lang sumagi sa isip ko ang 11^th entry na iyan dahil sa comment na ito:

ang isa pang “mahaba”

Iyan ang mga sinasabi kong pwedeng mangusap sa atin ang Diyos nang hindi kelangang literal na marinig natin ang boses nya (pwede yun kung gusto nya, pero hindi na uso ang ganun for this dispensation) — sa pamamagitan ng mga tanong, rebukes o pagsansala, payo o pagpapaalala ng mga kaibigan — maski pa galing sa umaaway natin. Sa mga nababasa o napapanuod natin. Dapat lang bukas ka at “keen” o matalas ka sa “pakikinig” …pati na rin sa pagsusuri sa mga sirkumstansya na nangyayari sa buhay mo.

Eto yung naisip ko —

11. Pasensya — Umiksi na parang humaba. Nung bata-bata pa ako, medyo matagal akong mag-flare-up pero antagal humupa ng galit ko. Nung college ako medyo mainitin ang ulo ko. Nung mag-asawa ako, medyo bumait-bait ako.

Nitong mga huling panahon, parang lalong umiksi ang pasensya ko (midlife crisis pa rin ba ito?). Mas mabilis akong mapika ngayon — hayblad baga? Pero normal lang ang BP ko ha? Atsaka mas mabilis namang humupa. Sa pagkukumpara, mula sa bagyo, naging buhawi na lang. Mas matindi, pero hindi nagtatagal (huwag nyo nang alamin yung isang maski dumalang na e, matindi at nagtatagal pa rin sa amin ni misis hanggang ngayon. Sinabi ko naman na senyo — jumping jack!)

Dahil sa 11^th entry na ito, naisipan kong maglista dito sa post ng mga sumusunod na talata mula sa Bibliya. I call these “11-11-11” hehehe… hindi ito vital statistic ni Miss Tapia, ha? …o nung gerpren ni Popeye na si Olive Oil? Bale 33 verses kasi lahat itong nalikom ko.

Nawa’y magsilbing paalala ito sa akin, hindi lamang sa pagba-blog ko, kundi para na rin sa araw-araw na pamumuhay ko.

Maraming salamat sa inyo.

(Patay! Mabibisto na yata ang edad ko…)

Nakaka-RELATE ka na ba?

( Bible Week series #3 — last )

Jesus reading the Scriptures

Ngayon ang huling araw ng Bible week kaya, for now, isasara ko na muna ulit ang “topic” na ito (wheeew! Tsalamat!).

Pero hanggang sa January 30 pa ang activities — check this out, catholics or protestants, may activities dito:

Highlights of National Bible Week 2008 Celebration

At tutal, Bibliya ang pinag-uusapan dito, baka gusto nyo ring tignan ito (trabaho lang, walang personalan):

The Noble Bereans

Sori din, itay… (Part 2)

( Bible Week series #2–2 )

NOTE: Kung binasa mo ang naunang post (Sori anak… Part 1) pero hindi mo babasahin ito, tsismis lang ang napala mo. Di bale nang huwag mong basahin ang Part 1, basta basahin mo lang sana itong Part 2. …sige na please.

Eto yung iniwan kong tanong —

“May tanim ka pa rin bang galit sa tatay mo?”

KAMUSTA NA KAYO NG TATAY MO?

Huwag mo nang hintaying magSORI ang tatay mo. Bihira sa ating mga lalaki ang nagsasabi ng “feelings” natin, kasi napagkakamalan tayong “bakla” (tang-inang stereotyping na yan!)

Isa pa, hindi basta-basta magbababa ng pride chicken nya yun. Baka lang kasi lalo mong arte-artehan.

Kaya kung hihintayin mong magsori sayo ang tatay mo, baka umaasa ka lang sa wala. Do not use your EAR — use your HEART! Ano bang pinagsasasabi mong “Time heals wound?” Bakit hindi ngayon na habang buhay pa sya?

“LOVE heals all wounds” na lang, mas madrama pang pakinggan.

Pansin nyo siguro, malimit, ang ama ang “terror” na magulang… sya ang mahigpit! Bukod sa “sya kasi ang lalaki,” bakit kaya?

Paano, malimit din, ang mga nanay sobrang bait at kayang-kayang artehan at i-manipulate ng mga anak — nakukuha sa pang-ii-emotional blackmail si Mama. Hehehe… baka naman binabalanse lang ni Papa? Kasi kung pati si Papa kaya mo ring ganyan-ganyanin, ikaw na ang magpatakbo ng pamilya nyo… Tuloy, bida si Mama. Si Mama ang spoiler, kaya kay Mama na ako. Sa tingin ng mga anak, si Mama ang anghel na martir si Papa ang demonyo.

Pag tanda mo, saka mo lang malalaman na hindi pala talagang ganun si tatay mo. Sana lang, huwag mong dalhin ang impresyong iyan hanggang sa pagtanda mo. In the long run, MAGKAKAMPI yang nanay at tatay mo — alang-alang sayo. Kung ikaw din lang ang pag-uusapan, palagay ko’y walang bida’t kontrabida dyan.

Maaaring nasa middle age ka na, humigit-kumulang nasa kwarenta na… Ang tatay mong nasa sisenta o sitenta na, naruon sa Golden Acres… o kaya sa probinsya — o maski sa bilibid pa! Hindi mo man lang madalaw dahil sa ginawang pagbalibag sayo nang minsang uminit ang ulo nya dahil sa kaiiyak mo nung musmos ka pa lang.

Matagal na yun. Matanda na tatay mo. Mahina na. Maski hindi umamin, matagal nang nagsisi yun.

Puntahan mo! Baka magulat ka pa pag nabigyan ka ng payo na hindi mo pa naririnig sa tanang buhay mong mahigit na sa apat na dekada. Tandaan mo: maski tumatanda ka pa, mas di hamak na tumatanda rin naman ang tatay mo nang higit pa sayo.

O e di sige, kung hindi mo pa kaya (o talagang hindi na pwede) huwag na (muna). Ito na lang ang iiwan ko sa inyong mga lalaking may galit sa tatay nyo — Mahihirapan kang maging epektibong ama hangga’t may kimkim kang galit sa tatay mo dyan sa PUSO mo.

Sa limang buwan na itinagal ng blog na ito, wala na akong minura kundi ang mga luko-lukong ama na nagpakaluko-luko nung kabataan pa nila.

(Pwede nyong balikan ito: “Pamana ng isang DAGA”)

Mga ilang panahon pa, ipapasa na nya ang BATON sayo — ang “baton” na iyan ang magkakalat ng lahi nyo magiging tatay ka rin. Gagaya ka pa ba sa kalokohan nya?

Parang relay race din yan (one of my PE courses sa college, track and field). Kailangang maipasa muna sayo ng naunang tumakbo ang baton bago ka makatakbo.

Ang tanong: Sisihin mo ba ang nauna sayo, na kaya kayo matatalo sa race e dahil ang bagal nyang tumakbo? Bakit hindi mo na lang tanggapin ang baton sa kanya at tumakbo ka nang mabilis sa abot ng makakaya mo?

Alam kong mahirap sa parte mo… pero isipin mo din naman yung susunod na “runner” na pag-aabutan mo. Mahihirapan din ang anak mo kung tutulad ka sa pagtakbo ng tatay mo — may kimkim na galit?

Sa pagkakataong ito, dedepensahan ko naman ang mga ama nyong nagsisisi na. Hayaan nyong ako ang magsabi nito sa inyo para sa kanila:

“SORI ANAK…”

KAMUSTA NAMAN KAYO NG “‘TATAY’ MO SA ITAAS” ?

Bakit ba ang iba sa atin, hindi tuwirang masabi ang mga katagang “Diyos” o “Panginoon” pag tinutukoy natin Sya? Parati na lang “yung nasa itaas.” Mag-ingat ka baka butiki sa kisame o paniki sa himpapawid ang maituro mo.

Tanong ko ulit:

“Kumusta na ang relasyon mo sa Diyos? May galit ka pa ba sa Kanya dahil sa mga ‘kamalasang’ nangyayari sa buhay mo?”

Kung bihira sa mga ama sa laman ang nagsasabi ng “sori” sa mga anak nila, palagay ko’y sa Diyos talagang wala kang aasahan. Pero ito ang tiyak ko: mahal Ka nya at may maganda Syang plano sa buhay mo. Nananatiling bukas ang kanyang mga palad para tanggapin ka, nakaangat ang mga braso para yakapin ka — kung magbabalik-loob ka lang.

Sa palagay ko, tatlong klase lang naman yang mga “kamalasang” sinasabi mo — una, pagsubok; pangalawa, pagsupil o pagsansala; at pangatlo, parusa. (Hindi ako naniniwala sa “malas” but for the sake of convenience, yan muna ang word na gagamitin ko)

Pagsubok, kung sa tingin mo banal na banal ka na, pero “minamalas” ka pa. Ito’y para lalo kang palakasin at patatagin sa mga posibleng mas mabibigat pang problemang darating sa buhay mo.

“For you, O god, tested us; you refined us like silver.” (Psalms 66:10)

Pero teka muna… talaga bang banal ka? Kumusta naman ang pakiki- salamuha mo sa ibang tao? Baka naman “maka-Diyos” ka nga, hindi ka naman makatao? Pwede ba yun?

Baka naman ang pinagkaka-abalahan mong pagpapakabanal ay ang paglalakad lang ng paluhod sa simbahan? Bakit mo ba ginagawa yan? May itinatago ka pa bang kasalanan sa puso mo?

“He who conceals his sins does not prosper, but whoever confesses and renounces them finds mercy. Blessed is the man who always fears the Lord, but he who hardens his heart falls into trouble. (Proverb 28:14)

Ang hirap kasi sa atin, dasal tayo nang dasal… Hingi tayo nang hingi sa Kanya, pero hindi naman natin naririnig ang sagot Nya.

“Paano natin malalaman ang sagot Nya?” eka mo siguro, “Pwede ba nating marinig ang boses Nya?”

Huwag mo nang hintayin na marinig ang boses nya, kasi pag nangyari yun baka nagha-hallucinate ka lang dahil nababaliw ka na. Pwede Nyang iparinig literally ang tinig Nya sayo kung gugustuhin Nya dahil wala namang imposible sa Kanya. Kaya lang, it doesn’t always work that way in this dispensation, kaya huwag ka nang maghintay ng kababalaghan.

“So, paano nga namin malalaman ang sagot Nya?”

Ayan! …yang Bible mong inaamag na yata at dikit-dikit na ang pahina dahil hindi mo man lang binubuksan. Salita Nya yan, di ba? Basahin mo. Hindi yang kung anu-anong ‘formula’ ang sinasaulo mo at inuusal ng paulit-ulit, dahil ang pananampalataya, hindi isang madyik.

At maging aware ka rin sa mga circumstances sa buhay mo para makapag-decide ka. Pakinggan mo rin ang sinasabi ng mga taong nagmamalasakit sayo para paalalahanan ka. Ang mga ito man — circumstances at mga tao sa buhay mo — ay pwedeng gamitin ng Diyos para “kausapin” ka.

“My son, do not despise the Lord’s discipline and do not resent his rebuke, because the Lord disciplines those he loves, as a father the son he delights in.” (Proverbs 3:11-12)

Malinaw na ang nangyayaring “kamalasan” sayo ay isang pagsupil at pagsansala. Maski ikaw pa’y “swertihin” (huwag mo nang hintayin na ikaw ay “malasin”) — useless ang mga ginagawa mong pagpapahirap sa sarili mo. Hindi na kailangan ng Diyos yan dahil ginawa na yan ng Anak niya. Pag inuulit mo ito ibig sabihin tinatanggihan mo ang ginawa na ni Kristo para sayo.

At lalong mahirap kung sa paulit-ulit na pagsansala hindi ka nakikinig:

“A man who remains stiff-necked after many rebukes will suddenly be destroyed — without remedy.” (Proverbs 29:1)

Minsan maski ikaw ay nagsisi na, asahan mong may consequences ang mga kalokohang ginawa mo. Yan ang parusa.

Tignan mo si Haring David… maski sising-sisi na sa kasalanan nya kay Bathsheba (2 Samuel chapter 11), kinuha pa rin ang sanggol na anak nila (chapter 12)… Kalaunan, ang consequences ng kasalanan nyang ito ay nagpatuloy pang parang isang sumpa hanggang sa tumanda sya (chapter 13 and following). Pati ang anak nyang si Absalom ay kinuha pa! (chapter 18 ).

Pero huwag kang mawalan ng pag-asa. May iba pang pagkakataong ibinibigay Sya para “makabawi” ka. Magbalik-loob ka lang, p’re.

Sayong dati nang mananampalataya na nagtampo sa TATAY mo:

Bakit hindi ka magbalik-loob sa Kanya?

Sayong hindi pa nakakakilala:

Bakit hindi ka lumapit sa Diyos at tanggapin ang ALOK Niya?

Sa pagkakataong ito, kayo naman ang pagsasabihan ko:

“MAGSORI KA NA ANAK !”

Story 2

…he came to his senses… So he got up and went to his father.

But while he was still a long way off, his father saw him and was filled with compassion for him; he ran to his son, threw his arms around him and kissed him.

The son said to him, “Father, I have sinned against heaven and against you. I am no longer worthy to be called your son.”

But the father said to his servants, “Quick! Bring the best robe and put it on him. Put a ring on his finger and sandals on his feet. Bring the fattened calf and kill it. Let’s have a feast and celebrate. For this son of mine was dead and is alive again; he was lost and is found.”

Luke 15:17, 20-24