butas

( Gulong, flat-tired )

Sa kasaysayan ng Pilipinas, dalawang act of heroism ang magkasunod kong naaalala sa tuwing sasapit ang buwan ng Agosto:

1.Ang “Unang Sigaw” sa Pugad-Lawin nung 1896; at

2.Ang pagbaril sa Anak ng Tarlac sa tarmac ng airport sa Maynila — 1983.

Sa namuong pagtitipon,

1.Yang una ay rebolusyong marahas at madugo;

2.Itong pangalawa ay rebolusyong ‘maingay’ ngunit mapayapa.

Sino’ng ‘kalaban’? May pagkakatulad kahit magkaiba:

1.Mga dayuhang mananakop — pero kapwa-Pilipino din ang nagpa-execute at nag-execute ng “judgment” kay Gat Andres Bonifacio nung May 1897.

2.Diktaturya at pang-aabuso ng ilang mga kapwa-kababayan. Sa sinapit ng Senador, ganun din ang alam na: Pilipino ang bumaril at nagpabaril — taliwas sa isyung tahimik at buong-pagpapakumbabang ikinakalat (May poreyn perpetreytor!) ng isa kong kababayang loyalista (kunanang-daga sa susunod na post).

Tutut ba yun? Ewan ko. Siguro — yun daw ang sabi ng tatay nya e. 😆 Bahala you… Hintayin na lang natin kung later e maitatala yan sa Philippine History… By now, all I can say is: “That’s ridiculous!”

Wala akong planong magpost today, ang kaso… ( i-vulcanized mo DITO ▼ )

Pages: 1 2

Published in: on 24 August 2010 at 6:48 pm  Comments (1)  
Tags: , , , ,